Modele stochastyczne

Modele stochastyczne mogą być przydatne do wymiarowania przekrojów dźwigarów głównych mostów wieloprzęsłowych. Dla projektowania innych elementów i połączeń pomostu była by potrzebna bardziej szczegółowa analiza losowych wartości i losowego rozmieszczenia ciężarów na przęśle. Jeden z najprostszych modeli oparty na teorii funkcji stochastycznych o niezależnych wartościach jest podany w pracy. Bardziej adekwatny model obciążeń lokalnych, uwzględniający funkcje stochastyczne typu Markowa, jest w opracowaniu. Model ciągły Niech obciążenia konstrukcji będą reprezentowane przez wektorowe pole stochastyczne Q(t, x) zależne od czasu obciążenia t i od współrzędnej x przekroju poprzecznego mostu Jedna składowa siły wewnętrznej Q (np. moment zginający) niekiedy wystarcza do oceny bezpieczeństwa. Jeśli nie – to trzeba analizować interakcję składowych siły wewnętrznej z punktu widzenia mechaniki budowli i określić skalarną siłę zastępczą Q w ten sposób, by móc sformułować warunek bezpieczeństwa Obserwacje obciążeń mostowych wskazują, że można założyć pewne proste własności losowego pola obciążeń. Uwagi końcowe Parametry obciążenia Qo, Po, eL, eT bądź – Q, p, A, są potrzebne do wyznaczenia obciążeń obliczeniowych obiektu mostowego według ciągłego lub – dyskretnego modelu stochastycznego. Jednolite ujęcie efektów czasowych i przestrzennych wyjaśnia matematyczną strukturę teorii obciążeń losowych, a także jest ważne dla praktycznych celów. Podejście tego rodzaju może być stosowane nie tylko do obciążeń ruchomych obiektów mostowych, lecz także do innych układów konstrukcyjnych o szeregowym sposobie pracy. Zwłaszcza nadaje się do obciążeń meteorologicznych – wiatru, śniegu i działania fal morskich. W ostatnich latach intensywnie badano i weryfikowano statystycznie działanie fal na konstrukcje morskie. Dane empiryczne uzyskano ze specjalnych statków wyposażonych w automatyczną aparaturę rejestrującą, Mierzono amplitudy naprężeń wywołanych falowaniem, w wybranych miejscach kadłuba statku, w ciągu krótkoterminowych prób i szacowano przy tym aktualną pogodę według skali Beauforta. Z reguły przyjmuje się rozkład Rayleigha dla losowych amplitud momentów zginających lub naprężeń wywołanych falowaniem. Parametr rozkładu Rayleigha okazał się zmienną losową nawet dla tych samych liczb Beauforta i odpowiednia transformacja wyników prób krótko- terminowych (ich randomizacja) jest potrzebna. Scharakteryzowano przeciętne stany morza na najbardziej uczęszczanych akwenach (trasa pólnocnoatlantycka) i stosując odpowiednie wagi obliczono numerycznie rozkłady długoterminowe. Próba krótkoterminowa oznacza około 300 cykli falowania (20 do 30 minut), a czas użytkowania okrętu lub innej konstrukcji morskiej (np. platformy wiertniczej) zawiera około 108 cykli falowania. Najczęściej proponuje się funkcje rozkładu Weibulla do scharakteryzowania krótkoterminowych i długo terminowych rozkładów. Okazuje się jednakże, że rozkłady ekstremalne I rodzaju lepiej zgadzają się z numerycznie obliczonymi rozkładami długoterminowymi. Ten wniosek może być wyprowadzony bezpośrednio z dyskretnego modelu obciążeń morskich, z tym, że podstawą obliczeń obciążeń długoterminowych są nie losowe amplitudy obciążenia, lecz ekstremalne wartości w ciągu krótkoterminowych prób. W zasadzie tylko procesy stochastyczne, tj. efekty czasowe obciążeń od falowania były przedmiotem statystycznych weryfikacji. Są też pewne wyniki na temat przestrzennych skutków ob- ciążenia zmiennego ale w innych dziedzinach inżynierii – budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej, a także – mostach. Unifikacja metod i programów badawczych byłaby bardzo potrzebna do odpowiedniego rozwoju stochastycznej teorii obciążeń konstrukcji. [hasła pokrewne: mechanizm zwrotniczy, Depaletyzatory, bramy segmentowe łódź]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: bramy segmentowe łódź Depaletyzatory mechanizm zwrotniczy